De documentaires van Jacques-Yves Cousteau over het onderwaterleven hebben altijd een aantrekkingskracht op mij gehad. Pas op 52 jarige leeftijd ben ik begonnen met duiken. Door een toenmalige overbuurman ben ik over de streep getrokken. Een keer meegegaan naar een introductieavond van de Maastrichtse Onderwater Sportclub MOC, en ik was verkocht. Ik wist niet wat mij overkwam, een plons in het zwembad de Dousberg met een duikfles op mijn rug en ademautomaat in de mond, gewoon onderwater kunnen blijven zonder naar boven te komen om lucht te happen. Een ervaring die ik nooit meer zal vergeten. In het begin  heb ik wel vaak gedacht waar ben ik aan begonnen, ik was de oudste van een groep van 11 duikers in spe, zij zwommen en trainde mij letterlijk en figuurlijk het licht uit de ogen. Maar boeiend vond ik het. Na een halfjaartje trainen in het zwembad stond de eerste buitenduik op het programma. Met een ervaren instructeur het water in, op 3 meter diepte oog in oog met een snoek van misschien wel 1,5 meter (tenminste dat denk je toen). Mijn eerste duik was een feit, het was half maart, buiten 10 graden, het water hooguit 6 graden. Geen kou gevoeld, dit kwam door de gierende adrenaline in mijn bloed. Nu bijna 400 duiken later is het nog steeds boeiend. Als niet duiker heb je geen notie van het onderwaterleven in de eigen omgeving, laat staan in Zeeland. Een van mijn favoriete duikstekken is de Zeelandbrug, in mei kun je daar het paringsgedrag aanschouwen van de Sepia’s, dit is een inktvissoort die wel tot 60 cm groot kunnen worden.

Vaak krijg ik de vraag, hoe diep ben je wel niet geweest. Als sportduiker mag je niet dieper dan 40 m. Ik heb niets met diepte, ik geniet van de rust en het bekijken van het onderwaterleven veel boeiender dan diepte. Hoe verder je gaat in je opleiding hoe boeiender het duiken ook wordt, er komt steeds meer bij kijken. In het begin start je met de basis, oad goed beheren van het trimmen, het leren ademen uit de automaat van je buddy, het maken van reddingsopstijgingen enz. Duikveiligheid heeft de hoogste prioriteit. Iets verder in de opleiding ga je starten met nachtduiken, samen met je buddy ga je in het donker te water. Persoonlijk vind ik het nachtduiken nog veel boeiender dan overdag, het leven onderwater is dan van geheel andere orde. Je ziet dan soorten die overdag niet in actie komen nu als jagers door het water schieten.

Het duiken werkt als een soort virus, het pakt je en je wilt dan ook steeds meer. De horizon strekt zich verder uit dan Nederland, je wilt ervaring opdoen in het buitenland. Mijn eerste ervaring was de Rode zee in Egypte en wel heel apert. Wij moesten met een groep van 8 duikers vanaf een zodiak (rubberbootje) gelijk achterover naar een diepte van 30 meter, dit in verband met de stroming en behoorlijke grote deining. Op ongeveer 10 meter diepte zag ik in een ooghoek een grote haai in mijn richting zwemmen, ik voelde het hart in de keel kloppen, en zag dat mijn luchtverbruik wel heel erg hoog werd. Gelukkig staan wij niet op het menu van de meeste haaiensoorten.

Een andere wel heel bijzondere duikervaring in Egypte was een duik op het oorlogsschip de Tistlegorm. Dit Engelse bevoorradingsschip is in 1941 gebombardeerd door de Duitser, een voltreffer zorgde ervoor dat het schip binnen 15 seconden zonk tot een diepte van 35 meter. Dit schip is nu een onderwatermuseum en onder begeleiding van een gids (en zelf met genoeg ervaring) mag je hier duiken. Ik raakte ook hier behoorlijk onder de indruk, zeker als je bedenkt wat hier 70 jaar geleden gebeurd is.

Ook de Malediven hebben we als club al een aantal malen bezocht, ook van ongekende schoonheid. Op de Malediven heb ik voor het eerst manta’s gezien, dit is een roggensoort die 5 a 6 meter breed kunnen worden. Op een diepte van 20 meter passeerden een viertal net boven ons, net alsof er een ruimteschip over je heen gaat. Het klinkt misschien banaal, maar ik werd er gewoonweg emotioneel van. Evenals de ontmoeting met de walvishaaien, deze kunnen wel tot 15 meter lang worden. Als je ziet hoe gracieus deze beesten door het water glijden. Dan pas ervaar je dat dit toch eigen lijk je wereld niet is. Om al dit moois vast te leggen ga je weer een stap verder, van onderwaterfotografie naar video. Het vastleggen van je belevingen is een apart aspect, waar je veel in kwijt kunt.

 

Heel vaak krijg ik de vraag is duiken gevaarlijk. Ik vind van niet, maar daar geef je zelf invulling aan. Een goede opleiding, daarnaast is goede apparatuur een vereiste en regelmatig onderhoud. Wat ik mijzelf altijd voor ogen heb gehouden, is het luisteren naar je eigen lichaam en het kennen van je grenzen. Als je deze aspecten goed in acht neemt dan kun je vele vele jaren met plezier duiken.

 

Harrie Kerckhoffs